Friday, March 06, 2015

Տօնապետ Լիւլէճեան։ Ափ մը հող

Ափ մը հող գոնէ սա ջարդուած մարմիններուն, ափ մը հող գոնէ սա ճերմկած ոսկորներուն եւ ափ մը հող գոնէ սա անտէր մեռելներուն:

Մենք մեռելը կը թաղենք՝ անոր յիշատակր սուրբ պահելու: Բունծերր մաքուր են մեզ համար: Մենք սիրելին անոր գիրկը կը դնենք եւ հոն մնացած կ՛երեւակայենք միշտ : Հողին տակ զազիր երեւոյթներ չենք ուզեր տեսնել, չենք ուզեր տեսնել մեր սիրելիներուն մարմինը որդնակեր, աչքերը, սիրելի աչքերը տեսնել որդերու բունկալ, այտերը, համբուրելի այտերը տեսնել բորբոսոտած, շրթները՝ որդերու կեր։ Չենք ուզեր տեսնել մեր սիրելիին մարմնին աւերը,  ճարակը եւ փճացումը։ Մեր սիրտը հոն է։ Հողին  տակ զմռուած,  յարութեան փառաւոր արշալոյսին ոտքի կանգնելու ։ Ափ մը հողով կը փակենք մահուան ու աւերի տեսիլը, ափ մը հողով կը ծածկենք մեր սիրելին :

Բայց ահա հոս են, լեռներու վրայ,  ձորերու մէջ, անտէր ու անթաղ, որդերը կը զեռուն, բոտոտներր կր գալարին, աչքերը խորջած են, դէմքը ահաւոր, զազիր հոտ մը կու գայ, սպանդի բոյր մը. ահաւոր վայր մ՝՛է եւ կը փախչինք անոնցմէ որ կը սիրէինք,  կը խորշինք անոնցմէ, որոնց մեր հոգին , արիւնը կուտայինք ։ Ափ մը հող գոնէ, գոնէ ափ մը հող՛ այս աղեկտուր տեսիլը ծածկելու։

Հոն են հայ տղայքը, մերկ, յօշոտուած ու բզքտուած, անուշ, կաթնաթոյր մարմինները. կապարը ծակեր բացած  է անոնց կրծքին ու գլխին վրայ ։ Ափ մը հող գոնէ՝ հայ մանուկը, հայ ծաղիկը թաղելու։ Հոն են հայ գեղանի հարսեր, հազար նախատինքներով ու աննկարագրելի վիճակով։ Ափ մը հող գոնէ՝այս ողորմելէ տեսիլները ծածկելու։ Հոն են պատանիները, հայ ազգին արեւները, կուրծքերէն բզքտուած,  գլուխնին ջախջախուած, բազկատարած փռուած են արեւին առջեւ։ Ափ մը հող գոնէ՝ սա աղիողորմ տեսարանը սքօղելու։ Հոն են հայ կտրիճներ ու ծերուկներ զառամած, իրարու վրայ կուտակուած. ձորը ամբողջ լեցուն է անոնց դիակներովը. ո՞ր տապարը ջախջախած է անոնց գանկերը, ո՞ր սուրը ճեղքած է կուրծքը եւ կիզող արեւին տակ սեւցած ու այլանդակ երեւոյթ առած են։ Ափ մը հող գոնէ՝ սա ոճիրներուն տեսարանը գոցելու։

Ափ մը հող, Աստուած իմ, ափ մը հող ցանէ որ քու աչքերդ աստղերուն մէջէն չտեսնեն գոնէ տկար ու անզօր արարածներուդ ողջակէզը եւ ողորմելի զոհը քու բարկութեան սեղանիդ վրայ։ Ափ մը հող ցանէ որ հրեշտակներն երկնային չահաբեկին ի տես դեւերուն այս ոճիրներուն , ու ափ մր հող, Աստուած իմ, որ աշխարհ իր հիմերէն չդողայ ի տես աս մեծ գազանութեան ։ Ափ մը հող նետէ անգութ սրտին, որ հող է արդէն, հողէն ցուրտ ու սառ, հողէն աւելի անզգայ ու բիրտ։ Ափ մը հող գոնէ իմ սրտին, ո՜վ Տէր, որ ցաւերու մեծ ցավովը կը վառի , որ վիշտերու է՛ն մեծ վիշտովը կը մորմոքի: Ափ մը հողը թող սպեղանի ըլլայ վիշտերուս ու ամոքիչը՝ իմ ցաւերուս։

Ափ մը հող գոնէ ու ալ դադարի տեսիլը ահաւոր, տեսիլը հայաջնջումի վերջին էջերուն ու Հայը թող բրածոյ նախատինքն ըլլայ քաղաքակրթութեան,  որ զինք յօշոտեց անսիրտ ու անողոք, թող անէծքն ըլլան Գերմանին որ զինք դաւաճանեց, անտուն,  անտեղ թողուց։ Ափ մը հող գոնէ ու թող բրածոյ ըլլայ, այդ ոսկորները թող մեհենագիրը յայտնեն վաղուան մարդուն հայ տանջանքներուն,  հայ զրկանքին ու բարբառեն յաւիտեան հայ վիշտը…

Տո՛ւր Աստուած, տո՛ւր խնդրուած ափ մր հողը, երբեմն թշուառութիւն մը ծածկելու եւ երբեմն ալ գործուած սխալ մր դարմանելու։

Ուլու Փուղար, Տէրսիմ, 1915



Հասկաքաղ 
Բրօֆ Տօնապետ Կ. Լիւլէճեանի 
Գրական Վաստակը 
եւ 
1915-ի բանտի յուշերը
Տպարան 
Crown Printing 
Ֆրէզնօ (Քալիֆ.)



Donabed Lulejian: A Handful of Earth

"At least a handful of earth for these slain bodies, for these whitened bones!  A handful of earth, at least, for these unclaimed dead!

"We bury the dead: we keep their memory sacred: the grave is holy to us: we place our dear ones into its bosom, and we imagine them always to be there.  We dislike to fancy the bodies of our dear ones worm-ridden; their eyes lovely eyes, filled with worms; their cheeks their kiss-deserving cheeks, mildewed; their pomegranate-like lips food for reptiles.  We dislike to fancy the ruin, destruction, annihilation.  Our heart is there under the earth with the embalmed dead, waiting to rise in the glorious dawn of the resurrection.  With a handful of earth we cover the scene of death and decay.  With a handful of earth we cover our dear bones.

"But here they are in the mountains, unburied and forlorn, attacked by worms and scorpions, the eyes bare, the faces horrible, amid a loathsome stench, like the odor of a slaughter-house, -- a dreadful spot from which to flee.  We flee from those we love; we abhor those for whom we would give our lives.  A handful of earth, to cover this frightened scene!

"There are our women with breasts uncovered and limbs bare, a handful of earth to shield their honor! There are our boys, naked and torn, with bullets in their hearts and in their heads: a handful of earth to cover them!  There are our brides, disemboweled, hacked to pieces, with babies yet unborn: a handful of earth, only, to screen from our eyes this sorrowful scene!  There are our young men with feet cut away and heads battered against the stone: cruel fiends hacked them to pieces, ferocious Bushmen, wild Kaffirs.  A handful of earth to shut from our sight this heart-rending scene!

"A handful of earth, God! Sprinkle a handful of earth so that thine eyes, through the stars, may not see the immolation of these weak and defenseless creatures, the piteous sacrifice on the altar of Thy wrath.  Throw a handle of earth upon them!

"A handful of earth, at least!  Let the drama end, the age long drama of Armenia's torture.  Let the Armenian become a fossil. Let him to be disgrace of the civilization which tore him to pieces, cruelly and without mercy.  Let him be the curse of the religion which abandoned him and left him without succor.  A handful of earth, that he may become a fossil inscription to reveal to the man of tomorrow the story of Armenia's woe.  Give, God, the handful of earth requested of Thee!"

Donabed Lulejian 1875-1917

Translated by Mr. Garabed H. Papazian. The New Armenia, April 1918


Thursday, March 05, 2015

Մետաքսէ: ԱՅՐԵՐ


Այրե՛ր, ինչո՞ւ էք մեզնից բողոքում,
Երբ մինչեւ հիմա դուք մարդավարի
Կանանց գուրգուրել չգիտէք կեանքում.
Կնոջ հանդերձանք հանելը նոյնպէս
Արուեստ է մի նուրբ…
Չէք կարողանում ձեր սիրած կանանց
Այնպէս հոլանել, որ փշաքաղուի,
Որ նա հուրհրայ, շիկանայ սրտում
Ու խենթացնի իր տղամարդուն…
Փորձե՞լ էք մի օր կնոջն հոլովել
Կոճակեղէնի արձակումներով, Օղակների դէմ` յարձակումներով,
Ականջօղերի շշնջումներով,
Վարսակալների խճողումներով,
Ցայգազգեստի ծաղկաքաղերով,
Քնքշանքով, խաղով…
Փորձե՞լ էք մի օր զգալ իսկապէս,
Թէ ձեր մատներով կիսահաղորդիչ
Ջերմութեան դիմաց ինչ է փոխանցւում
Կնոջ մարմնին, հոգուն նուաճած,
Երբ ձեր կրակը շաղ տուած դրսում`
Պարտականութեան պարտքով սպաննիչ
Գգւում էք նրանց,
Կայծի փոխարէն պահանջում հրդեհ…
Այրե՛ր մեր դարի,
Դուք մինչեւ հիմա դեռ մարդավարի
Չգիտէք գրկում կանանց հոլովել,
Սիրով շորորել,
Ձեզնով բոլորել չգիտէք կանանց:
Եւ մերկութեան մէջ այս մոլորակի
Կանայք կան` գալիս, գնում են գոցուած,
Ու չեն հասկանում` ձե՞ր զոհն են իրենք,

Թէ՞ ժամանակի…

Wednesday, March 04, 2015

ԱՐՏԱՇԷՍ ՅԱՐՈՒԹԻՒՆԵԱՆ: ՍՈՒՐԲ ՄԵՍՐՈՊ


Երանելին մենակեաց մ՛էր նորատի,
Հոգին` ազատ անցաւորին պայմանէն,
Եւ անձնատուր Երազի մը տարօրէն,
Որ մենութեան անկիւնին մէջ կը փըթթի:

Տըւայտանք մը խոր, անըսփոփ կարօտի
Մենակեացին կը պրկէր սիրտն ուժգնօրէն.
Պիտի գըտնէ՜ր, երբ գար շընորհն հրեղէն,
Պայծառ բըխում աստուածային ոլորտի:

Եւ աղօթքի պահու մը մէջ վերասլաց,
Հոգւոյն վըճիտ ամենատես աչքը բա՜ց,
Տեսա՜ւ շարանն հըրաքանդակ տառերուն…

Ու դարեր վերջ, նոյնիսկ դըպիր մ՛աննշան
Այդ նիշերով թեւ կու տայ իր ներշնչման`
Սուրբին ձօնուած իր այս տաղովն անանուն:


Tuesday, March 03, 2015

Արտաշէս Յարութիւնեան։ ԺԱՅՌԵՐԸ

Սա ժայռերը որոնց վըրայ բազէները կը ճախրեն,
Ուր օձերը՝ գալարուն՝ կը սողան ու կը սուլեն,
Եւ մամուռներ փաթթըւած են անոնց խիզախ կողերուն,
Ատենօք,
Աւանդութիւն մը կ՛ըսէ,
Այդ ժայռերը մարդիկ էին մեզ պէս՝ միսէ: 

Անյիշատակ օրեր առաջ, օր մը, հո՛ն,
Խոպան ու չոր այդ ամայի վայրերէն,
Հպարտ ամբոխ մը կ՛անցնէր.
Հարսնեւորի խուժան մը՝ երկիրներէ հեռաւոր:
Եւ թմբուկին, դափին ձայնը յաղթական,
Երգողներուն, ծնծղաներուն հնչիւնն անուշ
Եւ շողիւններն ըզգեստներուն երփներանգ,
Դէպի հեռո՛ւն, կ՛երկննային դաշտին մէջ:

Հարսն ալ՝ քօղքին տակ ծածկըւած՝
Իր գեղն ամուր կը պահէր:
Յանկարծ, սակայն, անզուսպ փափաք մը՝ հարսին
Կ՛ուռեցընէ սիրտը՝ որ դէմքը բանայ,
Ու բարբարոս, վայրի սիրով մը ուժգին,
Այս անծանօթ, այս ամայի վայրերուն՝
Հանդիսադրէ գեղեցկութիւնն իր թրթռուն:
Ու նետելով իր քօղն անդին՝
Հոն ցոյց կու տայ կուսական չքնաղ դէմք մը՝ Արեւին:

Ալ բնութիւնը զայրացած
Ամբարտաւան գեղեցկութեան այս ցոյցէն,
Այդ ամբոխը կ՛անիծէ իր շանթերուն
Անէծքներովն անկարեկիր.
Ու բոլորն ալ քար կը դառնան, կը սառին՝
Գամուած, անշարժ ու լըռին:


Հիմակ, այնտեղ, ըսպասումով մըշտական,
Այդ ժայռերը - սառած մարդիկ - կը սպասեն:
Կը նշմարուին այնտեղ շփոթ, աւրըւած,
Ու խանգարուն դիմագիծեր բազմաթիւ
Մանուկներու, պարմաններու, պառաւի:
Վայրագ աչքեր կան, ահռելի սեւեռմամբ,
Ու մոլեգին կիրքով մը բաց մընացած,
Ու կծկըւած, խորշոմած երեւոյթներ դիւահար,
Որ կը թուէր պիտի լային՝ ու չեն լար՝
Ցաւ մը անհուն կը յայտնըւի համօրէն,
Որ այդ պահուն տանջեց զանոնք ուժգնօրէն: 

Saturday, February 28, 2015

A reading in remembrance



Holy Cross Church of Armenia and 

the Armenian Poetry Project present 

Commemorating the Centenary 
of the Armenian Genocide: 
A reading in remembrance

Tuesday, April 21, 2015
7PM

Holy Cross Church of Armenia
580 West 187th Street


New York, NY 10033

Reception to follow

Nancy Agabian, David Bakamjian (cello), Peter Bricklebank,  
Catherine Fletcher, Alina Gregorian, Pierre Joris, 
Lola Koundakjian, Vasyl Makhno, Norman Manea, 
Marianela Medrano, Ralph Nazareth, Arthur Nersessian, 
Suzanne Parker, Nicole Peyrefitte, Aaron Poochigian, 
Alan Semerdjian, Meline Toumani, Sarah Van Arsdale, 
Sweta Srivastava Vikram, George Wallace, Aida Zilelian-Silak

For further information contact Lola Koundakjian 
at armenianpoetryproject[at]gmail[dot]com



Literary Quote for February 2015

… Եւ հրամայեց որ վառին
բոլոր աստղերն այն գիշեր


Զոհական, «Աստուած հպարտ», 1956

Friday, February 27, 2015

Գուրի Եթեր: Աստծո մրցանակը

Ես հոգնեցի…
Այս աշխարհի անցուդարձից:
Որոնածս չգտնելուց ես հոգնեցի:
Ես հոգնեցի իմ փուչ ես-ից:
Ինձ խաբելուց ես հոգնեցի:

Կյանքս դարձավ բերնի ծամոն.
Ծամծմվելուց ես հոգնեցի:
Քրիստոսն էլ ինձ չփրկեց.
Մաքրվելուց ես հոգնեցի:

Ո՜վ Տեր Աստված, ո՞նց երկնեցիր
Ինձ նման խեղճ մի կացություն.
Մարդու վրա սուգ անելով-
Աստվա՛ծ, քեզնից ես հոգնեցի:

Մի՞թե չէիր կարող մի քիչ՝
Մարդավարի մարդ հորինել.
Ինձ երկնելով՝ քեզ ծաղրեցիր.
Ծաղրվելուց ես հոգնեցի:

Հավանաբար, այնտեղ՝ վերում,
Մրցություն էր վատ գործերի…
Կյանքս վկա, ո՜վ Հայր Աստված,

Մրցանակը դու շահեցիր…

Thursday, February 26, 2015

ԳՈՒՐԻ ԵԹԵՐ: ՈՒ ԳՆԱ


Վէրքերդ տուր երգերիդ,
Հոգսերդ տուր երգերիդ,
Ետ մի՛ նայիր՝ ինչ թողիր _
Թեթեւացիր ու գնա...

Սէրերդ տուր երգերիդ,
Յուշերդ տուր երգերիդ,
Անցեալդ մի՛ որոնիր _
Թեթեւացիր ու գնա...

Մեղքերդ տուր երգերիդ,
Կրքերդ տուր երգերիդ,
Կեանքդ էլ տուր երգերիդ _
Թեթեւացիր ու գնա...

Հաւատդ տուր երգերիդ,
Գալիքդ տուր երգերիդ,
Մահդ էլ տուր երգերիդ _
Անմահացիր ու գնա...



ԳՈՒՐԻ ԵԹԵՐ (Գուրի Դ. Աւետիսեան)1951-2015

Wednesday, February 25, 2015

ՀԱՄԱՍՏԵՂ: ՄԱՀՈԻԱՆ ՏԵՍԻԼՆԵՐ

Պատուհանիս մէջ ցուրտ հովը դեղին 
Տերեւ մը ձգեց…
Քոյր իմ, մօտեցիր,
Տե՛ս, ո*վ է կ՚անցնի մօտի անտառէն:

Մօտի անտառէն ուռերու վրայ 
Հովին պէս արագ դագաղ մը կ՚անցնի…

Վերջալոյսը լուռ կը հատնի հիմա…
Ո՞վ է կը հատնի վերջալոյսին հետ…

— Հո՛ն դաշտերուն մէջ , վերջալոյսին հետ 
Կը հոգեվարի ծեր ձի մը կարմիր…

Ա՛լ արեւ չ՚կայ , ալ մութէ հիմա
Այդ ի՞նչ ստուեր էր դողալով անցաւ…

Գորշ մութին մէջէն, տանիքներէն վեր,
Ագռաւներու սեւ երամ մը անցաւ

Ճրագիս լռյսր  շարժիլ ըսկըսաւ
Հեռո՜ւն ի՞նչ բոց է, կը փըլի կարծես…

—Հո՛ն ծովուն  վրայ , հորիզոնին մօտ
Նաւ մը հրդեհուած կ՚րնկղմի ահա

— Ճրագիս յոյսը ալ կը պապակի
Այդ ի՞նչ աղմուկ է հեռուէն կուգայ

— Լեռներէն ասդին ճերմակ գառներու
Հօտը զարհուրած,
Քաղցէն  կը  մայէ  ու աստղերան  տակ 
Քարեր կը  կրծէ…

Ճրագիս ձէթը հատնիլ սկսաւ
Ա՜հ   քոյր, հեռացիրփակէ դռները.

Լուո  փողոցներէն,   մութին մէջ  մահուան  ճիւաղը կ՚անցնի…։


Փիւնիկ, թիւ 25, 1920


Saturday, February 21, 2015

Եղեա ԳԱՍՊԱՐԵԱՆ: ԱՅԼԵԻՍ ՄԻ՛ ԳԱՐ

Հոն   կը   նստէիր,
Գինիին փարչը քու տեղդ է նստեր
Այն օրէն ի վեր որ գացիր չ՛եկար...
Բաժակը ձեռքիս քեզի յիշեցի.
Կարմիր է գինին, կարմիր են շրթներդ,—
Բաժակը շրթիսԱյլեւս մի գար, ալ չեմ սպասեր քու վերադարձիդ
Գինիին  փարչը քու  տեղդ է   նստեր…

Վերջին բաժակս ահա կը պարպեմ
Այսօր Մոռնալու տօնը կը տօնեմ 
Ու գինովցեր եմ…։



Եղեա ԳԱՍՊԱՐԵԱՆ Փիւնիկ, թիւ 25, 1920

Yeghia Kasbarian was a painter and author. He was born in Kharpert in 1896 and died in Massachusetts in 1935. His self-portrait is below. His writing appeared in Փիւնիկ (Phenix) periodical, published 1920-22 in Boston, MA. Many of Kasbarian's paintings are at the National Gallery in Armenia. 


Phenix literary monthly in Boston, MA

The most ambitious of post-war publications was "Punik" (Phenix), a literary monthly which appeared in Boston from 1920 to 1922 and was the product of three writers who hoped to establish an Armenian magazine in the style of contemporary American periodicals. That ambition,  was frustrated because the editors could not find enough readers to support their magazine. 


From THE ARMENIANS IN MASSACHUSETTS, written and compiled by the Federal Writers' Project of the Works Progress Administration for the State of Massachusetts. The Armenian Historical Society, Cooperating Sponsor. 

Friday, February 20, 2015

UNESCO declared Feb 21 as the International Mother Language Day 15 years ago



Three principles guide UNESCO’s approach to languages and education in the twenty-first century. 
These are:
- Mother tongue instruction to promote inclusion in education and improve the quality of education by building on the knowledge and experience of both learners and teachers. UNESCO believes and supports findings of studies showing evidence that mother tongue instruction is a key factor for literacy and learning.

- Bilingual and/or multilingual education at all levels, to promote equality and reflect the diversity of languages in society, including literate environments, media and cyberspace. The main objective is to promote at least the use of three languages in education in multilingual contexts. 

- Promoting language as an essential part of intercultural education, to encourage understanding among peoples and build respect for human rights.

From the UNESCO Education website.






CELEBRATE YOUR MOTHER LANGUAGE EVERY DAY!


Wednesday, February 18, 2015

Դանիէլ Վարուժան։ Հաշիշ

Click here for the audio clip to Daniel Varoujan's poem entitled Hashish.

Սիրտը լեցուն է բանտին խաւարով
Ա՛լ դաշտ ու երկինք չը կան իր համար
Պիտ՚ գըներ աչքի հազար գոհարով՝ 
Աստըղ մ՚ան նոյն իսկ՝ ասուպ ալ ըլլար։ 

–– «Օ՜ն, հաշիշ բերեք, կը մըրմընջէ ան
Երբ աշխարհս ինծմէ այսպէս կ՚ապշոպեն
Ես կ՚ուզեմ հոգւոյս մէջ ըստեղծել զայն. ––
Օրորուիլ, բուժի՜լ հըզոր ցընորքէն.

Օ՜ն, հաշիշ բերեք»։–– Եւ ան կը ծըխէ
Իբր ուրախութեան ըստի՛նքը ծըծէր
Կը հոսի երազ ջըլերուն մէջէ
Աշխարհը լուծուած կ՚ելլայ սիրտն ի վեր։ 

Աչքերը բանտին դիմաց կը գոցուին՝ 
Ապարանք մ՚իր մէջ գըտնելու համար
Բիբերն հըրաժեշտ կու տան խաւարին՝ 
Աստղեր բերելու խոստումով ճարտար։ 

Եւ կը քընանայ՜ արուեստի քունով՝ 
Ինչպէս խըղճի խայթն՝ աղօթքէ մը վերջ
Ո՛վ թըշուառ հոգի, հիմայ ապահով
Ազատ է եւ տէր՝ ցընորքներուն մէջ.
Եւ կ՚երազէ շա՛տ, շատ բաներ աղուոր 
Կամ յոռիներն ալ աղուոր կ՚երազէ––
Բըռնած շըղթայի մ՚օղակն ահաւոր՝ 
Կընոջ մը մանեակը զայն կը կարծէ։ 

Վարդէ, ոսկիէ գետի մ՚ափն ի վար 
Իր մանկան խաղին կը ժըպտի հիմա
Կամ ինքն իսկ մանուկ՝ լըճակին մէջ յար 
Երկինքն՝ երկընքին մէջ զինք կը տեսնայ։

Շըրթունքները լուռ, մեղմիկ կը դողան՝ 
Անշուշտ ուրիշներ գըտնալնուն համար
Թերեւս (ո՞վ գիտէ) կը լըրացնէ ան 
Համբոյր մ՚ատենով թողուած կիսկատար.

Կամ կը շըրջի արտն՝ ազատ քայլերով
Կը վայլէ երկինքն, աստղերու արգանդ։ 
Մի՛ արթընցընեք, քանզի ապահով 
Զինք կը փոխադրէք լոյս աշխարհէն՝ բանտ։ 

Թողէք քընանայ… թող հաշիշին մէջ 
Սեւ շըղթան բեկտի՝ վիշտը լուծելով։ 
... Ո՛վ անմահ մեկոն, երազի առէջ
Դու ցընորքն հիւսէ ոսկեղէն թելով.

Հիւսէ խընդութիւն մը անըրջական 
Իր խոցուած հոգւոյն, ուղեղին վըրայ
Ժըպիտն աղուո՜ր է, եթէ նոյն իսկ ան 
Խաբուած ջըղերու վիժա՜ծն ալ ըլլայ։ 


Դանիել Վարուժան, Սարսուռներ, Վենետիկ - Սուրբ Ղազար 1906

Monday, February 16, 2015

Deadline extended for the 2014 "ARTHUR HALVAJIAN MEMORIAL" ARMENIAN POETRY COMPETITION

PRESS RELEASE

For Immediate Release
Contact: Nathalie Yaghoobian
E-Mail: asa@asainc.org

ASA INC ANNOUNCES 2014 "ARTHUR HALVAJIAN MEMORIAL" ARMENIAN POETRY COMPETITION

WARWICK, RI---The Armenian Students Association, Inc. (ASA Inc.) announced the start of its 5th annual poetry competition. Once again, the ASA, Inc. is partnering with the Armenian Poetry Project for the writing competition which is named in honor of the late Arthur Halvajian, a former ASA, Inc. trustee who led the Board of Trustees in sponsoring the first competition. The 2014 competition opens December 1st and the deadline for submissions is March 15, 2015. Competition winners will be announced in April 2015.

"Over the past four years we have received hundreds of entries from across North America and continue to be impressed with the creativity, quality, and range of poems we receive. We look forward to reaching out to even more communities in the coming months," said Alice Movsesian, a member of the ASA, Inc. Board of Trustees as well as its liaison to the competition organizing committee.

The Armenian Poetry Project, led by Lola Koundakjian, is a research and documentation site of 19th to 21st Century Armenian poets and poetry. Whether it is through its website/blog, Facebook, or iTunes presence - which features podcasts of recited works - the Project brings together writers from all walks of life across the world.

All individuals of Armenian descent, residing in the United States and Canada are invited to submit their work, in English or Armenian for the competition. Entries should be e-mailed to ArmenianPoetryProject@gmail.com with the subject heading "Halvajian ASA/APP Poetry competition". Only one poem per individual may be submitted.

The competition groups submissions into three categories; students (ages 12-17), college age (ages 18-22), and adult (ages 23 and older). A top prize will be awarded for each of the categories in the amounts of US $50 (students), $100 (college age), and $250 (adult).

Each poem submitted for the competition must be accompanied by the author's full name, age, home address/telephone number, students must include school name, and sponsoring teacher's telephone number.

You can learn more about the Armenian Poetry Project by visiting http://armenian-poetry.blogspot.com.

The Armenian Students' Association of America, Inc. encourages educational pursuits by Armenians in America and the raising of their intellectual standards, provides financial assistance in the form of scholarships to deserving Armenian students, develops fellowship among them, cultivates in them the spirit of service in the public interest, and acquaints them and the entire American community with Armenian culture.

Sunday, February 15, 2015

Հովհաննէս Ասպետ։ ՄԵՌԵԼՈՑ

18 Սեպտեմբեր 1967

Դառնօրէն կու լայ հոգիս
Անոր մարող սրտին վրայ
Շուտով կը ծածկուի շուրջս,
Աշուն մը դեռահաս 
Թարշամած ծաղիկներով։

Ո՜վ հիմա նա կը ևևջէ անշշունջ,
Իր հարսանեկան 
Սպիտակ հանդերձներուն մէջ,
Խ՜որ սեւ հողին տակ.
Բայց նա դեո կ՛ապրի խ՜որ սրտիս մէջ.
Մինչդեռ իր հոցեացած էութիւնը 
Միացաւ սուրբ հրեշտակած 
Երջանկայար խումբին։

Ափսո՜ս այլևս չկայ նա,
Սէրը՝ հրայրք աղջկան,
Ու իր քաղցրութիւնը անբաւ
Կ՛զգամ որ իր լուո հոգւոյն ընղմէջէն
Դեո կը տանի իր հետ իմ յոյսերը բոլոր։

Իրիկուան այս երկարող պահերուն մէջ լռին,
Կեանքի անգուտ տուայտանքները 
Ո՜րքան կը տրտմեն իմ հոգին
Ու հանդարտօրէն անդիմադրելի մորմոքներ
Կը բերեն աչքերուս թոյլ կաթիլներ արցունքի։

Օ՜ իմ քաղցր հոգիակ, իմ միակ սէրը կեանքիս,
Ա՜ւաղ ղուք հրահրուած մարեցաք.
Մինչ անդին իր պարտէզին
Ծաղիկներն ա լ կը խամրին մի աո մի
Կարմիր վարդերուն հետ աշունի ...
Ա՜խ, հոգիս իր լուո դամբանն է։


Հովհաննէս Ասպետ 
Վերի բանաստեղծութիւնը «Սիրոյ Քնար » ի մէջ մաս կը կազմէ.

Saturday, February 14, 2015

Nancy Kricorian: Letter to James

This morning after you left
I slept until the phone rang,
and I let it ring. Then
the woman upstairs threw water
down the fire escape, which set
the pigeons off. I was hoping
a few of them got clean.
Sleep again, and dreams that
our house was besieged by starving
cats. I set bowls outside both
doors, filled with heavy cream.
My mother hung over the house
like a great bat, that kind
of shadow, that kind of fear.
But when finally I couldn’t sleep
any more, I had some cereal like
we do each morning, and thought
it sounded funny, one bowl and one
spoon. Some mornings the spoon
against your teeth bugs me, but
living with someone is like that.




Originally published in The Mississippi Review, Spring 1991

Thursday, February 05, 2015

Celeste Snowber: Bodypsalm for Remembering back your Passion

Remember back the body
flames in the belly
calling one to live
as each day is the first and the last
Your life is a precious
entity of cells and blood
quirks and sentences of glory

Remember back the passion
don’t let the awe
slip from your fingers
toes, hips, pelvis and voice
Draw back into presence your own calling
for what you are meant to do and be
on this glorious planet
coupled with the paradox of terror and beauty

It is not only the earth
which needs greening
but your own precious soul
sometimes lost in the meetings, emails or laundry.

Remember back all of you
messy and unpredictable
veins pulsing with a hopefulness
to thirst for more.
Hunger is your spiritual director
Coming in all forms –
discontent or agitation
Press on to what is nudging you
breathing you back into
inhabiting your own body

The calling of your life
lies at the door
waiting for you.



Celeste Nazali Snowber

Wednesday, February 04, 2015

Celeste Snowber: the marrow of longing

longing resides in the marrow
an ache for a land I do not know
terrain inside the cavities
of my chest, asking to be
made familiar with the territory
of a place where one knows
b e l o n g I n g

she spoke of a land she never knew
over and over again I heard the
tales of leaving when one or two years old in genocide
as if time had passed and she was ten or twenty
longing for a land was bred in my mother
perhaps her parents ached for the Armenia
they left, and even the beauty of Cambridge, Massachusetts
could not equal what was in their cells

the body has a way of knowing roots
place of viscera – soles of feet are souls
knowing where earth has raised them
I am a child raised between land and sea
borders between is where I find home
an ache is still reaching inside to find
the earth in my body
my body in the earth

Longing is the passage
it is not to be fixed
but to recognize what is always
present on the inside.


Celeste Nazali Snowber